काठमाडौं । विश्व फुटबलमा केही यस्ता खेलाडी जन्मिन्छन्, जसले केवल गोल गर्दैनन्, लाखौं मानिसको मुटु जित्छन्। उनीहरू मैदानमा उत्रिँदा समर्थकहरू केवल जितको आशा गर्दैनन्, उनीहरूको प्रत्येक स्पर्शमा जादु खोज्छन्। ब्राजिलका महान् फुटबलर नेयमार त्यस्तै एक नाम हुन्। उनको खेल हेर्दै हुर्किएको एउटा पुस्ताका लागि उनी केवल खेलाडी होइनन्, सपना, प्रेरणा र आशाका प्रतीक हुन्।
तर हरेक सुन्दर यात्राको एउटा अन्त्य हुन्छ। विश्वकप–२०२६ को अन्तिम–१६ चरणमा नर्वेसँग २–१ ले पराजित भएसँगै ब्राजिलको विश्वकप यात्रा टुंगियो। त्यही हारसँगै नेयमारले पनि अन्तर्राष्ट्रिय फुटबलबाट बिदा हुने घोषणा गरे। एउटा युग समाप्त भयो। लाखौं समर्थकको मन भारी भयो। ब्राजिलको पहेँलो जर्सीमा उनको अन्तिम अध्याय आँसुका बीच बन्द भयो।
न्यु जर्सीस्थित मेटलाइफ रंगशालामा भएको खेलमा नेयमार सुरुआती टोलीमा थिएनन्। लामो समय चोटसँग संघर्ष गरेका कारण उनी बेन्चबाट खेल सुरु गरेका थिए। दोस्रो हाफमा मैदान प्रवेश गरेपछि उनले पुरानै लय फर्काउने प्रयास गरे। इन्जुरी समयमा पेनाल्टीमार्फत ब्राजिलका लागि एक गोल पनि गरे। तर त्यो गोल हार टार्न पर्याप्त भएन। नर्वेका आक्रमणकारी इर्लिङ हालान्डको दुई गोलले पाँचपटकको विश्वविजेता ब्राजिललाई प्रतियोगिताबाट बाहिर पठायो।
अन्तिम सिटी बज्नेबित्तिकै नेयमार मैदानमै भावुक बने। आँखाबाट आँसु बगिरहे। त्यो केवल हारको पीडा थिएन, त्यो १६ वर्षसम्म राष्ट्रका लागि बगाएको पसिना, सहेको पीडा, देखेको सपना र पूरा हुन नसकेको विश्वकपको चाहनाको अन्तिम अभिव्यक्ति थियो।
उनले कम्पित स्वरमा भने, “म धेरै थाकिसकेको छु। ब्राजिलका लागि मैले खेल्ने यात्रा अब सकियो।” यति छोटो वाक्यले विश्वभरका करोडौं समर्थकको मन भारी बनायो।
अभावबाट विश्व फुटबलको शिखरसम्म
सन् १९९२ फेब्रुअरी ५ मा ब्राजिलको साओ पाउलो राज्यको मोगी दास क्रुजेसमा जन्मिएका नेयमार दा सिल्भा सान्तोस जुनियरको बाल्यकाल सहज थिएन। परिवार आर्थिक रूपमा सम्पन्न थिएन। तर एउटा कुरा प्रशस्त थियो फुटबलप्रतिको प्रेम। उनका बुबा स्वयं फुटबल खेल्थे। छोराको प्रतिभा चाँडै चिनेर उनले प्रशिक्षक, अभिभावक र प्रेरक सबै भूमिका निभाए। सानै उमेरदेखि सडक, गल्ली र साना मैदानमा बलसँग खेल्दै हुर्किएका नेयमारले अभावलाई कहिल्यै कमजोरी बन्न दिएनन्। उनी विश्वास गर्थे—एक दिन यही बलले आफ्नो जीवन बदल्नेछ।
किशोर उमेरमै विश्वको ध्यान ताने
११ वर्षको उमेरमै सान्तोस क्लबको एकेडेमीमा पुगेका नेयमारले असाधारण प्रतिभा देखाउन थाले। १७ वर्षको उमेरमै व्यावसायिक फुटबलमा प्रवेश गरेपछि उनले ब्राजिलेली फुटबलमा नयाँ सनसनी मच्चाए।
उनको तीव्र गति, चपल ड्रिब्लिङ, अप्रत्याशित चाल र गोल गर्ने क्षमता देखेर संसारभरका ठूला क्लबहरूको नजर उनीमाथि पर्न थाल्यो। धेरैले उनलाई पेलेपछि ब्राजिलले पाएको सबैभन्दा प्रतिभाशाली खेलाडी भन्न थाले।
युरोपमा चम्किएको जादु
सन् २०१३ मा उनी स्पेन पुगे। बार्सिलोनाको जर्सी लगाउँदै उनले लियोनेल मेस्सी र लुइस सुआरेजसँग मिलेर विश्व फुटबलकै सबैभन्दा खतरनाक आक्रमण पंक्ति निर्माण गरे। तीनै जनाको समन्वयले बार्सिलोनाले अनेक उपाधि जित्यो।
त्यसपछि उनी विश्वकै सबैभन्दा महँगो खेलाडीका रूपमा फ्रान्स पुगे। त्यहाँ पनि उनले आफ्नो प्रतिभाको परिचय दिए। पछि साउदी अरेबियाको क्लबमा पुगे पनि चोटले उनको करियरलाई बारम्बार रोकिरह्यो।
चोटले बारम्बार तोड्यो सपना
नेयमारको करियरमा सबैभन्दा ठूलो शत्रु विपक्षी टोली होइन, चोट बन्यो।
सन् २०१४ को घरेलु विश्वकपमा उत्कृष्ट लयमा रहेका बेला क्वार्टरफाइनलमा लागेको गम्भीर चोटले उनी प्रतियोगिताबाट बाहिरिए। त्यसपछि ब्राजिल जर्मनीसँग ७–१ को ऐतिहासिक हार बेहोर्न बाध्य भयो।
२०१८ मा फेरि चोटबाट फर्किएर विश्वकप खेले, तर सफलता हात परेन। २०२२ मा पनि उनको सपना अधुरै रह्यो। धेरैले त्यसैलाई उनको अन्तिम विश्वकप मानेका थिए।
तर नेयमारले हार मानेनन्। लामो उपचारपछि उनले फेरि मैदानमा फर्किने निर्णय गरे। धेरैले असम्भव भनेको पुनरागमन उनले सम्भव बनाए। अन्ततः २०२६ को विश्वकप टोलीमा स्थान बनाए। तर नियतिले फेरि साथ दिएन।
ब्राजिलका सर्वाधिक गोलकर्ता
राष्ट्रिय टोलीका लागि नेयमारले एक सयभन्दा बढी खेल खेले। उनले ब्राजिलका महान् खेलाडी पेलेको कीर्तिमान पार गर्दै देशका लागि सबैभन्दा धेरै अन्तर्राष्ट्रिय गोल गर्ने खेलाडी बने।
तर उनलाई सबैभन्दा धेरै चाहिएको एउटा उपाधि भने विश्वकप नै थियो। दुर्भाग्य, चोट र कठिन परिस्थितिले त्यो सपना कहिल्यै पूरा हुन दिएन।
ट्रफीभन्दा ठूलो विरासत
नेयमारलाई कतिपयले उनको शैलीका कारण आलोचना पनि गरे। तर समर्थकहरूका लागि उनी सधैं सिर्जनशीलता, साहस र मनोरञ्जनका पर्याय बने।
उनको एउटा ड्रिब्लिङले दर्शकलाई सिटबाट उठाउँथ्यो। एउटा पासले खेलको दिशा बदल्थ्यो। एउटा मुस्कानले लाखौं समर्थकलाई खुसी बनाउँथ्यो। मैदानमा उनी केवल फुटबल खेल्दैनथे, कला प्रस्तुत गर्थे।
एउटा युगको अन्त्य
विश्वकपको ट्रफी उनको हातमा कहिल्यै पुगेन। तर उनले फुटबललाई दिएको योगदान कुनै उपाधिभन्दा कम छैन।
आज उनले ब्राजिलको जर्सीबाट बिदा लिएका छन्। तर उनको नाम इतिहासको सुनौलो अक्षरमा सदैव लेखिरहनेछ। आउने पुस्ताले उनको संघर्ष, उनको कला, उनको समर्पण र उनको अधुरो सपनाबाट प्रेरणा लिइरहनेछ।
किनकि सबै महान् कथाहरू सुखद अन्त्यले मात्र महान् हुँदैनन्। केही कथाहरू आँसु, संघर्ष, त्याग र अधुरो सपनाले पनि अमर बन्छन्।
नेयमारले विश्वकप जितेनन्, तर उनले संसारभरका करोडौं फुटबलप्रेमीको मन भने जीवनभरका लागि जितेर गए।