कहिलेकाहीँ जीवन यस्तो मोडमा आइपुग्छ, जहाँ अगाडि जाने बाटो देखिँदैन। वरिपरि मानिसहरू हुन्छन्, तर मन भने एक्लो महसुस हुन्छ। धेरै कुरा भन्न मन लाग्छ, तर सुन्ने कोही हुँदैन। आँखामा आँसु आउँछ, तर आँसु झार्न पनि मन मान्दैन।
त्यही समय हो—निराशा सबैभन्दा ठूलो लाग्ने समय।
हामीमध्ये धेरैले कहिलेकाहीँ सोच्छौँ, “अब केही बाँकी छैन।” मेहनत गर्दा पनि परिणाम आउँदैन, आफूले विश्वास गरेका मानिसहरू टाढिन्छन्, सपनाहरू अधुरा रहन्छन्। अनि मनले प्रश्न गर्छ—“किन मसँग मात्र यस्तो भइरहेको छ?”
तर जीवनको सुन्दर कुरा के हो भने, अँध्यारो कहिल्यै सधैँ रहँदैन।
रात जतिसुकै लामो भए पनि बिहान आउँछ।
आज जुन कुरा असफलता जस्तो लागिरहेको छ, त्यही कुरा भोलि हाम्रो सबैभन्दा ठूलो सिकाइ बन्न सक्छ। आज जसले हामीलाई कमजोर बनाइरहेको छ, त्यही अनुभवले भोलि हामीलाई अझ बलियो बनाउन सक्छ।
कहिलेकाहीँ जीवनले हामीले चाहेको कुरा दिँदैन, किनकि उसले हामीलाई हामीलाई आवश्यक पर्ने कुरा सिकाइरहेको हुन्छ।
त्यसैले हार मान्नुअघि एकपटक आफैँलाई सम्झाउनुपर्छ—
“यो अन्त्य होइन, यो एउटा कठिन अध्याय मात्र हो।”
हामीले अरूसँग आफ्नो जीवन तुलना गर्न पनि छोड्नुपर्छ। कसैको जीवनमा सफलता चाँडै आउला, कसैको ढिलो। कसैको बाटो सजिलो देखिएला, कसैको बाटो काँडाले भरिएको होला। तर हरेक मानिसको यात्रा फरक हुन्छ।
फूल पनि सबै एउटै समयमा फुल्दैनन्।
त्यसैले अहिले तपाईंको जीवनमा कठिन समय चलिरहेको छ भने, आफूलाई दोष नदिनुहोस्। केही समय रोकिएर सास लिनुहोस्। थाक्नुभएको छ भने आराम गर्नुहोस्। रोउन मन छ भने रोउनुहोस्। तर आफ्नो आशा भने नमार्नुहोस्।
किनकि आशा भनेको सबै कुरा राम्रो हुन्छ भन्ने ग्यारेन्टी होइन।
आशा भनेको सबै कुरा अहिले राम्रो नभए पनि भोलि राम्रो बनाउन सकिन्छ भन्ने विश्वास हो।
सायद तपाईंको जीवनमा पनि एउटा नयाँ बिहान आउँदैछ। सायद तपाईंले अहिले देख्न नसकेको बाटो कतै खुल्दैछ। सायद तपाईंको कथा अझै पूरा भएको छैन।
त्यसैले आज आफूलाई एउटा सानो वाचा गरौँ—
जति गाह्रो भए पनि म हार मान्ने छैन।
जति ढिलो भए पनि म अघि बढिरहनेछु।
र अँध्यारो जति नै गहिरो भए पनि, मेरो मनमा आशाको एउटा दियो निभ्न दिनेछैन।
किनकि कहिलेकाहीँ सबैभन्दा सुन्दर आशा,
सबैभन्दा गहिरो निराशाभित्रै जन्मिन्छ।